Maak het met beeld

Beste bloglezers,

Hoewel Posterous een enorm handig platform is, heb ik ervoor gekozen om alsnog een nieuw blog op mijn eigen domein te plaatsen.

Vanaf nu kun je me volgen op http://www.reyneveld.info/blog. Vergeet niet je bookmarks aan te passen…dit (oude) blog verdwijnt binnenkort.

Groet,

 

Arnold

Met enige regelmaat werk ik voor de Daklozenkrant die verschijnt in 's-Hertogenbosch, Tilburg en Arnhem. Deze maand staan er echter niet alleen foto's van mij in…er staat deze maand ook een interview met mij in. De moeite waard om te lezen, al zeg ik het zelf. Maar daar kun je beter zelf over oordelen. Hieronder de tekst uit het interview. Lekker makkelijk. Maar ben je een keer in 's-Hertogenbosch, Tilburg of Arnhem…doe de verkopers dan een plezier en koop een krantje van ze!

Arnold Reyneveld (33) is als fotograaf actief voor de Zelfkrant. Hij heeft iets met de doelgroep en het fotograferen van mooie mensen. Dan zit je bij de krant eerste rang.

“Woerden is mijn geboortestad, maar daar zijn we niet echt blijven hangen. Na vele omzwervingen ben ik in Vught terecht gekomen. Daar woon ik nu al een jaar of zeven. Inmiddels met vriendin en zoontje. Na mijn studie werktuigbouwkunde ben ik wel even in de technische hoek werkzaam geweest, maar dat was me niet interessant en dynamisch genoeg. Daarna bij Coca-Cola me bemoeid met veiligheid en milieu. Dat werd me te abstract. Ik was voor de hobby al begonnen met fotograferen, toen de perfectionist in me boven kwam.”

“Dus ging ik een opleiding volgen met het idee om uiteindelijk professioneel fotograaf te worden. En dat is gelukt. Ik ben nu freelance fotograaf. Omdat ik daar nog niet helemaal van kan leven, werk ik parttime bij een waterleidingbedrijf. Maar het is duidelijk dat ik de juiste keuze heb gemaakt. Mijn hele ziel en zaligheid liggen in het fotograferen. Daar ligt mijn toekomst. Het is ontzettend leuk om mensen te ontmoeten en hun verhalen aan te horen. Ik wil altijd even met iemand praten voordat ik ga knippen. Dan kan ik de persoon een beetje leren kennen en dat in de foto tot uiting laten komen.”

“Portretten maken is mijn dada. De mens laten zien zoals ik denk dat hij is. Dus zit ik op mijn plek bij de Zelfkrant. Ik zag regelmatig verkopers staan, en werd steeds nieuwsgieriger naar de mens achter de verkoper. Daarnaast wilde ik graag ‘iets doen’ voor die groep. Een mooie combinatie die ik na ruim twee jaar nog steeds leuk vind. In het begin was de Zelfkrantcultuur me net iets te makkelijk. Te veel oude jongens krentenbrood. Inmiddels kan ik ermee omgaan en kan goed met iedereen door één deur. De lol is elke maand weer een mooi krantje te maken.”

“Natuurlijk heb ik me wel eens afgevraagd of het nog wel nodig is. Maar als ik dan de verkopers in weer en wind zie staan in maanden dat we meer dan tienduizend kranten verkopen, is mijn vraag snel positief beantwoord. Het is dus geen enkel probleem mezelf te motiveren. Het is een continue discussie of je de krant zou moeten professionaliseren.  Het niveau zodanig verhogen dat meer mensen hem kopen om de inhoud. Maar dan kom je ook verder van de mensen waar je het voor doet af te staan. Laten we maar doorgaan met wat we hebben.”

“De organisatie om de Zelfkrant is stabiel genoeg om in de toekomst te blijven bestaan. De redactie moet wel scherp blijven. Iets maken wat de lezer interesseert. De mensen uit onze doelgroep vinden het bijzonder om gefotografeerd te worden. Ze staan dan even op een voetstuk, zijn dan even belangrijk. De meeste mensen laten zich makkelijk fotograferen. Misschien komt dat wel omdat ik mezelf altijd open opstel. Het leukste is mensen te helpen door iets te doen waar je zelf goed in bent en daar veel voldoening uit halen. Al die ontmoetingen maken me rijker, completer.”

Afgelopen weekend was ik in Scheveningen. Niet om te zonnen inderdaad. Dat komt niet omdat ik een hekel heb aan zand tussen mijn tenen…maar puur omdat ik van rustig doen (en stilliggen) alleen maar onrustig word. Wat ik daarentegen wel weer graag doe, is op een terrasje bij één van de vele strandtenten zitten. En dat is in meer opzichten leuk. Niet alleen omdat die strandtent een enorm lekker zomerbiertje of een rosé op de kaart heeft staan. Je zit namelijk tegen het strand aan op het strand en kunt dus ook perfect mensen kijken. Ik weet dat het onbeleefd klinkt, maar schijnbaar is het toch iets wat we als mensen graag doen…andere mensen bekijken. En het liefst natuurlijk ook nog op alles en iedereen kritiek geven. Nee…het is mij niet vreemd, dat geef ik toe.

Daar op dat strand, met een zomerbiertje voor mijn neus, kwam ik op het idee om fotografisch gezien eens af te wijken van wat ik normaal doe. Dus niet zo dicht mogelijk op m'n onderwerp zitten en de rest buiten beschouwing laten, maar juist breed en ver kijken. Een groot deel van het strand in één foto samenvatten. Wat interessante beelden oplevert waarin veel gebeurt. Waardoor ik zin krijg om meerdere beelden te maken en te kijken of ik verschillen zie. Of overeenkomsten. Het is in ieder geval interessant genoeg om eens nader te onderzoeken en er wellicht in de toekomst een serie aan te wijden.

Hoe hoger hoe beter lijkt het wel. Beeld van de kermis op de Dam in Amsterdam, eerder dit jaar.

Terwijl ik thuis rustig voor de buis zit, bereidt Amsterdam zich voor op de huldiging van Oranje die morgen plaatsvindt. Volgens de laatste berichten worden er meer dan een miljoen bezoekers verwacht. Daarvan komen er waarschijnlijk ook een groot aantal met de trein. Reden voor de NS om morgen een aangepaste dienstregeling te hanteren. Het deed me denken een paar maandjes geleden. Toen ik na de World Press Photo award days op Amsterdam Centraal op de trein stond te wachten. En bovenstaande foto maakte met een camera van nog geen tientje. Wat maar weer eens aantoont dat je niet veel pixels nodig hebt voor een goede foto...

 

Het intrigeert me enorm: gebeurtenissen die een hele massa mensen in beweging kunnen brengen. Gebeurtenissen waarbij maatschappelijk gezien van je verwacht wordt dat je er op de één of andere manier aan meedoet. En dat hoeven niet altijd enorm grote dingen te zijn. Ik herinner mij bijvoorbeeld hoe Koninginnedag gevierd werd in een klein dorpje in de Betuwe waar ik lang gewoond heb. Op Koninginnedag werd midden in het dorp een grote tent neergezet waar je samen met je dorpsgenoten feest vierde tot de zon weer opkwam. Waren al die dorpsgenoten dan zo koningsgezind? Nee hoor, dat niet.

Hetzelfde gebeurt op dit moment met het WK voetbal. Lang niet iedereen behoort tot de voetbalminnende menigte van het land. Maar de meeste mensen, inclusief mijzelf maken daar op dit moment graag een uitzondering op. Omdat het toch wel erg leuk is om iets te vieren. En omdat 'meedoen' blijkbaar ook wel een beetje in onze genen zit. Kijk maar naar de vele vlaggen, beesies, wuppies en vuvuzela's die je tegenkomt. Waarbij sommige mensen nog een stapje verder gaan: niet alleen lekker voetbal kijken, maar ook je complete huis versieren. Met alles wat oranje is. En soms lijkt het credo wel: hoe gekker hoe beter. Al vraag ik me wel af hoe dat aanstaande zondag gaat als Nederland helaas verliest. Hoe snel verdwijnt het oranje dan uit de straten? We'll see.

Veel kijk- en feestplezier zondag. Maar vergeet ook niet om voor, tijdens en na de wedstrijd om je heen te kijken. Naar het straatbeeld, de mensen, de euforie of de teleurstelling. Want wat er om je heen gebeurt, is misschien nog veel interessanter dan wat er op het scherm gebeurt. Althans…voor mij als fotograaf wel. Nu nog even nadenken waar ik ga kijken. Suggesties zijn van harte welkom!

Met enige regelmaat fotografeer ik voor De Zelfkrant. De Zelfkrant is een maandelijks magazine dat door onder andere daklozen wordt verkocht in de steden 's-Hertogenbosch, Tilburg en Arnhem. Deze mensen kopen de krant in voor € 0,75 per stuk en verkopen deze weer voor € 1,50 per stuk. Zo biedt de krant hun een mogelijkheid om in moeilijke tijden wat geld te verdienen.

Voor een artikel in deze editie werd ik gevraagd wat foto's te maken bij de Marokkaanse Arrahma Moskee in 's-Hertogenbosch. Waarbij nog speciaal aangegeven werd dat er ook een cover gemaakt moest worden. De beschikbare tijd was erg kort (de deadline was al verstreken) en ik had geen tijd om vooraf nog contactpersonen te benaderen. Dus reed ik op een zonnige zaterdagavond naar de moskee in de hoop daar wat mensen aan te treffen en wat foto's te kunnen maken. Onderweg bedacht ik me nog dat ik voor de cover het liefst een portret zou willen maken...dat spreekt immers de lezers het meest aan.

Bij de moskee aangekomen maakte ik kennis met een aantal mensen die zaten te wachten tot het late gebed dat een uur later zou plaatsvinden. De zon begon te zakken en ik wist dat ik niet al te veel tijd meer had tot het daglicht (waar ik het liefst mee werk) grotendeels weg zou zijn. Maar de mensen boden me gastvrij wat te drinken aan, en ik besloot eerst te gaan zitten. Ook omdat de persoon die al dan niet toestemming zou kunnen geven voor het fotograferen, pas tegen het begin van het gebed zou komen.

Drie kwartier later kwam mijn contactpersoon eraan. Ik legde hem kort uit waarom ik bij de moskee was, en wat voor foto's ik graag zou willen maken. Hij vond het geen probleem om me rond te leiden in de moskee zodat ik daar wat foto's voorafgaand aan het gebed kon maken. Dus eerst snel de moskee in, want een kwartier later zou het avondgebed beginnen en mijn contactpersoon wilde me dan het liefst weer buiten hebben. Het portret dat ik vervolgens wilde maken ging helaas niet door, dus koos ik als coverbeeld voor plan B: een oerhollandse ondergaande zon met in de voorgrond de contouren van de moskee.

Dit zijn van tijd tot tijd erg leuke klussen om te doen. Je komt op onbekende plaatsen, je ontmoet nieuwe interessante mensen, en je wordt gedwongen om in een korte periode toch een serie goede beelden te maken. Ben je binnenkort in 's-Hertogenbosch, Tilburg of Arnhem? Koop dan een krant bij één van de verkopers. Dat geeft je gelijk de mogelijkheid om het bijbehorende verhaal, geschreven door mijn collega Jan de Vries te lezen.

 

 

Ik ben net terug van een kort tripje naar Barcelona. Geen tripje met een specifiek doel of een bepaalde opdracht, maar gewoon even relaxen in een mediterraan klimaat met bijbehorende cultuur. Wat me erg goed bevallen is. Wat me ook opviel waren (uiteraard) de verschillen qua verblijf op straat. Nu zijn wij Nederlanders toch vooral mensen die binnen zitten of voor de veilige afgeschermde omgeving van de achtertuin kiezen. In Barcelona ging dat wel anders. Het leven speelde zich af op straat. In alle geuren en kleuren.